Doktoraty Honoris Causa

nadanie-tytulu-HCW dniu 11 października 2012 r. odbyła się uroczystość nadania godności doktora honoris causa UKSW Panu Prezydentowi Republiki Czeskiej Profesorowi Václavowi Klausowi. Doktorat HC został nadany Panu Prof. Klausowi z inicjatywy Instytutu Politologii UKSW. Promotorem doktoratu był prof. Radosław Zenderowski. Recenzentami byli: prof. Konstanty A. Wojtaszczyk (UW) i prof. Krzysztof Szaflarski (GWSH w Katowicach).

Relację z tego wydarzenia można przeczytać TUTAJ

Tekst wystąpienia Václava Klausa podczas uroczystości nadania mu tytułu doktora honoris causa UKSW można znaleźć na stronie http://www.klaus.cz/clanky/3209 oraz http://vimeo.com/51482651

W uroczystości nadania tego tytułu wzięli udział m.in. prezydent RP Bronisław Komorowski z małżonką, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski bp Wojciech Polak, parlamentarzyści, duchowieństwo, członkowie rządu i korpusu dyplomatycznego, a także przedstawiciele warszawskich szkół wyższych.

Po odśpiewaniu przez chór uczelniany hymnów narodowych Czech i Polski oraz powitaniu przybyłych przez rektora ks. prof. Stanisława Dziekońskiego dziekan Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych (WNHiS) ks. prof. Kazimierz Łatak oświadczył, że uchwałą Senatu UKSW z 24 maja 2012 r., na wniosek Rady Wydziału z 7 tegoż miesiąca, nadano prezydentowi Klausowi tytuł doktora honoris causa nauk humanistycznych.

W uzasadnieniu stwierdzono, że Senat pragnie w ten sposób „wyrazić szacunek i uznanie dla działalności Pana Prezydenta Czech za jego krytyczną refleksję naukową ( ekonomiczno-społeczną) nad procesem integracji europejskiej, odważne występowanie przeciwko ograniczaniu wolności gospodarczej, nadmiernemu interwencjonizmowi państwowemu, ograniczaniu wolności osobistej, społecznej i politycznej przez wszelkie struktury gospodarcze, polityczne, w wymiarze wewnątrzpaństwowym, a zwłaszcza międzynarodowym, doprowadzenie do pokojowego podziału państwa czechosłowackiego i dbałość o to, by mimo istnienia wielu napięć i antagonizmów, stosunki między obu narodami układał się wzorowo oraz za wytrwałość na drodze poszukiwań naukowych w obszarze ekonomii i harmonijne godzenie funkcji polityka i naukowca”.

zender klausOpinie o przyszłym doktorze honorowym, wraz z jego życiorysem i krótkim ukazaniem dorobku naukowego, nadesłali recenzenci: prof. Krzysztof Szaflarski – rektor Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej w Katowicach i prof. Konstanty A. Wojtaszczyk z Uniwersytetu Warszawskiego. Obaj podkreślili, że – biorąc pod uwagę dotychczasowe osiągnięcia prezydenta Czech na płaszczyźnie naukowej i politycznej – w pełni zasługuje on na obdarzenie go tą godnością.

Z kolei promotor prof. Radosław Zenderowski z WNHiS wygłosił laudację na cześć nowego doktora honorowego. Zwrócił uwagę, że prof. Klaus „dołącza dziś do grona uhonorowanych tym tytułem przez społeczność akademicką naszego uniwersytetu wybitnych postaci ze świata nauki, Kościoła, polityki i kultury (…), jako naukowiec, który potrafi z jednej strony wykorzystywać doświadczenie naukowe w polityce, z drugiej – bronić nauki przed upolitycznieniem i ideologizacją”.

„Szanowny Laureat w interesujący sposób łączy warsztat naukowy ekonomisty z przenikliwym i odważnym spojrzeniem na mechanizmy współczesnej polityki (w wymiarze krajowym i międzynarodowym), w którym aktywnie uczestniczy od ponad 20 lat” – podkreślił promotor. Dodał, że odznacza się on „nieprzeciętną odwagą i roztropnością”. Według profesora prezydent Czech ceni szczególnie takie wartości, jak wolność, demokracja, suwerenność narodu i państwa, prawa człowieka i szacunek dla życia, rodzina oraz gospodarka wolnorynkowa.

Po laudacji prof. Zenderowski odczytał łaciński tekst dyplomu z nadaniem tytułu doktora honorowego, który prezydentowi Czech wręczył rektor ks. prof. Dziekoński.

Gratulacje nowemu doktorowi h.c. przekazał prezydent Komorowski. Podziękował mu za wkład, jaki wniósł on i nadal wnosi do rozwoju przyjaznych stosunków między naszymi krajami. Zwrócił uwagę, że Václav Klaus łączy w sobie dwa „żywioły”, które są do pewnego stopnia konkurencyjne względem siebie, a może nawet przeciwstawiają się sobie. Z jednej strony mamy bowiem do czynienia często z emocjami i namiętnościami, z drugiej zaś często ze sztywnymi, chłodnymi metodami i podejściem, wynikającym z praw naukowych. Prezydent Polski życzył swemu czeskiemu koledze wnoszenia dalszego cennego wkładu w godzenie tych dwóch „żywiołów”.

Następnie wykład o swoim widzeniu problemów współczesnego świata i Europy wygłosił nowy doktor honorowy UKSW. Na wstępie podziękował za to wyróżnienie, które – jak przyznał – odnosi się zarówno do niego, jak i do jego państwa. Podkreślił, że jest świadom roli, jaką patron tej uczelni odegrał w dziejach Polski, ale także tej części Europy.

Potem podzielił się swymi – jak się okazało – dość pesymistycznymi spostrzeżeniami nt. tego, co się wydarzyło na naszym kontynencie od czasu, gdy 23 lata temu upadł tam komunizm. Według mówcy, bardzo wiele ówczesnych nadziei i oczekiwań się nie spełniło, a pod pewnymi względami jest dziś może nawet gorzej niż w czasach komunistycznych. Klaus przyznał, że sam był zbyt naiwny, „a może i głupi” w ocenie tamtych wydarzeń i perspektyw rozwoju sytuacji. Wymienił kilka największych, w jego przekonaniu, rozczarowań i zagrożeń.

Jednym z nich jest niedostateczne uświadomienie sobie złowrogich następstw rewolty studenckiej na Zachodzie z końca lat sześćdziesiątych – dzisiejsze młode pokolenie, dzieci tamtych buntowników, to w dużym stopniu osoby nie znające swej własnej historii i kultury i całego systemu wartości. Inne niekorzystne zjawisko to stopniowe odchodzenie od idei praw obywatelskich (a więc związanych również z obowiązkami) na rzecz praw człowieka, nastawionych na roszczenia, poprawność polityczną itp. Szerzy się „jurystokracja” – władza przeszła z rąk wybieralnych polityków w ręce nieusuwalnych sędziów, którzy mogą robić, co chcą, bo wiedzą, że nic im się nie stanie.

„Ponad 20 lat temu nie sądziłem, że tak ogromne wpływy uzyskają organizacje pozarządowe, które coraz częściej przejmują elementy władzy od państwa” – wyliczał dalej prezydent Czech. Ubolewał, że coraz większą potęgą są środki przekazu, które manipulują opinią publiczną, a są przy tym coraz bardziej nieodpowiedzialne. Coraz większą rolę odgrywają też spółki i firmy transnarodowe i ponadnarodowe kosztem gospodarek narodowych. I wreszcie nowy doktor h.c. skarżył się, że takie pojęcia jak patriotyzm, godność narodowa itp. są w coraz niższej cenie w dzisiejszych społeczeństwach.

„Nie spodziewałem się, że tyle błędów zostanie popełnionych w ciągu tych ponad 20 lat i że dziś ludzie będą się bać wolności i odpowiedzialności” – przyznał mówca. Wezwał wszystkich do przeciwstawienia się tym tendencjom, zwłaszcza w takim środowisku, jak nauka, w której nie powinno być miejsca na manipulację i zakłamanie.

Václav Klaus urodził się 19 czerwca 1941 r. w Pradze. Tam też ukończył w 1963 r. Wyższą Szkołę Ekonomiczną. W 1966 r. uzupełniał przez krótki czas swą wiedzę we Włoszech, a w 1969 r. przebywał na kilkumiesięcznym stażu naukowym w USA. Od 1968 r. jako kandydat nauk ekonomicznych pracował z Czechosłowackiej Akademii Nauk (CSAN), skąd w 1970 r. usunięto go w ramach czystek politycznych i do końca 1987 r. Klaus pracował na podrzędnych stanowiskach w Państwowym Banku Czechosłowackim. Pod koniec 1987 r. wrócił do pracy w Instytucie Prognoz CSAN. Przez cały ten czas nigdy nie był członkiem żadnej partii politycznej ani się o to nie starał.

Gdy pod koniec listopada 1989 r. w Czechosłowacji rozpoczęła się tzw. „aksamitna rewolucja” i zaczął się kruszyć ustrój komunistyczny, Klaus włączył się aktywnie do życia politycznego, działając jednocześnie nadal jako naukowiec. W 1995 r. został profesorem nauk ekonomicznych swej dawnej Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Pradze. W grudniu 1989 r. został ministrem finansów Czechosłowacji, a w październiku 1991 r. – także wicepremierem federalnym.

Wcześniej, pod koniec 1990 r. stanął na czele najsilniejszej wówczas siły politycznej w kraju – Forum Obywatelskiego, a gdy w kwietniu następnego roku rozpadło się ono, był jednym ze współzałożycieli Obywatelskiej Partii Demokratycznej, którą kierował odtąd aż do grudnia 2002 r. W czerwcu 1992 r. ugrupowanie to wygrało wybory i Klaus został wówczas – na 5 lat, jak się miało okazać – premierem Czech. Od 1998 r. był przez 4 lata przewodniczącym Izby Poselskiej Czech. 28 lutego 2003 r. został wybrany prezydentem swego kraju, a 15 lutego 2008 r. – po raz drugi, na kolejną kadencję.

Klaus jest żonaty z ekonomistką Livią, ma dwóch synów i 5 wnuków. W młodości czynnie uprawiał sport, m.in. koszykówkę (był nawet reprezentantem swego kraju) i siatkówkę, jeździ również na nartach i gra w tenisa. Lubi czytać książki i słuchać muzyki. Napisał ponad 20 książek o tematyce społecznej, gospodarczej i politycznej (3 z nich przetłumaczono na polski), kilkaset artykułów, uzyskał też szereg nagród międzynarodowych i doktoratów honorowych uczelni z całego świata (http://ekai.pl/wydarzenia/polska/x59532/prezydent-czech-doktorem-honoris-causa-uksw/, 12.10.2012).

Erasmus+

O studiowaniu politologii

WNHiS UKSW

SGE – wykłady publiczne

studium-generale-europa

Czasopismo Instytutu Politologii

chrzescijanstwo-swiat-polityka

Polskie Studia Politologiczne

athenaeum

P. Towarzystwo Studiów Europejskich

ptse

P. Towarzystwo Nauk Politycznych

ptnp

Centra badawcze

mzbnm

Sekcja Wykładowców KNS

strategie-antykryzysowe

Olimpiada WPSW

olimpiada-wos


Publikacje

Pracownicy